Avrupalı ve İsrailli doktorlardan oluşan bir ekip tarafından yürütülen yeni bir çalışma, sosyal sıkıntı yaşayan bireylere burun spreyi yoluyla yaygın olarak “aşk hormonu” olarak bilinen oksitosin verilmesinin etkilerini araştırdı. Psychother Psychosom dergisinde yayınlanan araştırma, deneklerin genel yalnızlık, stres ve hatta yaşam kalitesinde bir azalma bildirmediklerini, ancak akut yalnızlık duygularında bir azalma hissettiklerini ortaya koydu. Bu etkinin tedaviden sonra aylarca sürdüğü gözlemlenmiştir. Çalışmanın kıdemli yazarı ve Almanya’nın Bonn Üniversitesi’nde öğretim üyesi olan Jana Lieberz, psikolojik müdahalenin tüm tedavi gruplarında stres algısında azalma ve genel yalnızlıkta iyileşme ile bağlantılı olduğunu belirtti. Araştırmayla ilgili bir basın açıklamasında, bu etkinin “takip muayenesinden üç ay sonra da görülebildiğini” sözlerine ekledi. Ayrıca, araştırmacılar oksitosin verilenlerin, grup terapisi seansları sırasında başkalarıyla bağlantı kurmayı daha kolay bulduklarını tespit etti. Lieberz, oksitosinin diğer grup üyeleriyle olumlu ilişkileri geliştirebildiğini ve en başından itibaren akut yalnızlık duygularını azalttığını belirtmiştir. Lieberz, bunun psikoterapinin başlangıcında hastaları desteklemede faydalı olabileceğini öne sürmüştür. Umut verici sonuçlara rağmen, çalışmanın sınırlı büyüklüğü (sadece 78 katılımcı), algılanan ve akut yalnızlık arasında ayrım yapmanın zorluğu nedeniyle daha fazla araştırma yapılması gerekmektedir. Bununla birlikte, araştırmacılar bulgularının yalnızlığı hafifletmeye yönelik potansiyel etkileri konusunda iyimser olmaya devam etmektedir.
Çalışmanın kıdemli yazarı Lieberz şöyle özetliyor: “Psikolojik müdahale, tüm tedavi gruplarında stres algısında azalma ve genel yalnızlıkta iyileşme ile ilişkiliydi ve bu iyileşme üç ay sonraki takip muayenesinde hala görülebiliyordu.” Oksitosinin genel olarak algılanan yalnızlık, yaşam kalitesi veya algılanan stres üzerinde önemli bir etkisi olmamıştır. Bununla birlikte, plasebo ile karşılaştırıldığında, oksitosin alan katılımcılar seanslardan sonra akut yalnızlık hissinin azaldığını bildirmiştir. Buna ek olarak, oksitosin uygulaması grup üyeleri arasındaki pozitif bağı geliştirmiştir. Jana Lieberz sözlerine şöyle devam ediyor: “Bu yaptığımız çok önemli bir gözlem. Oksitosin, diğer grup üyeleriyle olumlu ilişkiyi güçlendirebildi ve en başından itibaren akut yalnızlık duygularını azalttı. Bu nedenle hastaları psikoterapinin başlangıcında bu konuda desteklemek faydalı olabilir. Çünkü biliyoruz ki hastalar, sorunların adı konulur konulmaz başlangıçta terapiye başlamadan öncekinden daha kötü hissedebilirler. Oksitosin uygulamasının gözlemlenen etkileri, bu durumdan muzdarip kişilerin tedaviye devam etmelerine yardımcı olabilir” Oksitosinin her derde deva bir ilaç olarak görülmemesi gerektiğini ve yalnızlığı azaltmak için terapinin her zaman gerekli olmadığı vurgulanıyor. Çalışmada, oksitosin uygulamasının uzun vadeli etkileri gözlenmemiş olsa da, çalışmanın sonuçları oksitosinin müdahaleler sırasında olumlu etkiler elde etmek için kullanılabileceğini göstermektedir. Oksitosinin gözlenen akut etkilerinin uzun vadeli faydalara dönüştürülebilmesi için en uygun müdahale tasarımlarının belirlenmesi amacıyla daha fazla çalışmanın yapılması gerektiği tekrar tekrar vurgulanmaktadır.